AZOREN JULI 2026


 


Zaterdag 18 juli 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.750 N 27 03.326 W)  
Het was een mooie zonnige dag met weinig wind zodat Paul nog een keer de windmolen wilde bekijken. Als eerst ging de achterhut leeg aangezien we de oude windmolen onder het bed hadden gestopt. Daarna haalde Paul de goede windmolen naar beneden en verwisselde de rotors. Terwijl hij daarmee bezig was zag hij dat de aansluitingen niet juist waren aangesloten omdat het verschillende printplaten waren. De oude rotor draaide niet zo soepel als de nieuwe zodat hij de rotors terug verwisselde (naar dezelfde die erin zat) en sloot deze op de juiste manier aan. Paul ging weer omhoog om de windmolen terug te plaatsen, nu afwachten maar!
Inmiddels was het binnen een grote puinhoop zodat we buiten in de kuip een lunch aten en de rest van de middag buiten zaten. Pas in de avond zetten we alles terug in de achterhut.  

Vrijdag 17 juli 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.750 N 27 03.326 W)  
Na mijn oefeningen reden we met de bus van negen uur naar Angra do Heroismo waar we naar Nauticazore liepen. Een watersportwinkel waar we het huis van de impeller afgaven zodat ze er nieuwe packingen in konden persen. Daarna wandelden we door de stad op zoek naar een bougie voor de generator en oliefilters voor de motor aangezien ze die in de watersportwinkel niet op voorraad hadden. Helaas konden we niets vinden zodat we ergens lunchten en langer bleven zitten. Even voor drie uur was het huis van de impeller klaar en kochten we meteen twee nieuwe impellers. Met de bus van kwart over drie reden we terug naar Paria da Victoria. Terug aan boord belde ik mijn moeder en gingen we onderuit met een film van Netflix. 

Donderdag 16 juli 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.750 N 27 03.326 W)  
Na mijn oefeningen liepen we Continente waar ik boodschappen deed terwijl Paul Nauticazores belde en te horen kreeg dat we morgen met het huis van de Impeller langs kunnen komen zodat ze de nieuwe packingen erin kunnen zetten. 
Terug aan boord dronken we koffie/chocomelk en ruimde ik de boodschappen op. Na de lunch zette Paul de nieuwe kraan erin en belde ik mijn moeder. Daarna gingen we onderuit met boek/internet.

Woensdag 15 juli 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.750 N 27 03.326 W) 
Als eerst hadden we contact met “Middelzee motoren Sneek” en werden de retourleiding van de diesel en de drie koperen ringen voor de verstuivers betaald en verstuurd. Daarna waste ik nog meer vuile kleren en het beddengoed en hing het te drogen. Na de lunch liepen we naar “Myway” waar we een nieuwe kraan voor de keuken kochten omdat de oude er naar zesentwintig jaar slecht uit ziet. Met een omweg liepen we verder naar “Assisencia Technica” en bleken ze de printplaat van de windmolen niet te kunnen repareren. Rond drie uur waren we terug aan boord en aten een ijsje in de kuip om daarna onderuit te gaan met boek/internet. 

Dinsdag 14 juli 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.750 N 27 03.326 W)  
Vanochtend startten we de motor die het direct deed maar na enige tijd kwam er geen koelwater meer naar buiten. Paul dacht gelijk aan de impeller maar die was nog goed. Terwijl hij bezig was met de impeller hoorde hij een hoge piep maar toen hij de wierpot verder aandraaide was de piep weg en het euvel verholpen. Nadat de wierpot goed dicht zat lieten we de motor nog een tijdje draaien zonder enige problemen, joepie! 
Nu alleen nog de retourleiding van de diesel en de koperen ringen van de verstuivers bestellen en zorgen dat ze hier komen(zijn we mee bezig).
Na de koffie/chocomelk liepen we door het dorp naar een auto gereedschap zaak omdat we een dopsleutel van 27 mm bij 80 mm nodig hebben. Die had hem niet en de daaropvolgende drie andere zaken hadden het ook niet. Inmiddels was het lunch tijd en aten we bij Continente een broodje. Als laatst liepen we naar “Myway” (winkel met van alles en nog wat) waar ze de dopsleutel 27 mm maar 78 mm lang hadden. We kochten de dopsleutel in de hoop dat deze goed is. Terug in de marina vulden we onze emmertjes met water en gingen terug naar de Giebateau. Hier maakte ik de binnenkant van de buiskap schoon, deed nog wat andere huishoudelijke klusjes terwijl Paul de zijkant van de Giebateau schoon maakte. Vervolgens gingen we onderuit met internet en belde ik mijn moeder.

Maandag 13 juli 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.750 N 27 03.326 W)  
Eigenlijk wilde ik mijn oefeningen doen maar omdat we erg op de swell lagen te rollen heb ik er maar een paar gedaan. Als eerste belden we de Volvo dealer in Portugal (telefoon nummer gekregen van de dealer hier) maar die namen niet op en toen we op internet keken zagen we dat de zaak was overgenomen door JOP Volvo. We belden “Haisma “(Volvo dealer Harlingen) waar we al vaker onderdelen hebben besteld en goede ervaringen mee hebben. Zij hadden het onderdeel niet op voorraad en ook Zweden had het onderdeel niet op voorraad zodat het lang kon duren eer zij het kregen. Ze zag dat de Volvo dealer “Middelzee motoren Sneek” er wel één op voorraad had en dus belden we hun snel. Ze hadden inderdaad nog één retourleiding van de diesel en wilde deze ook naar de Azoren versturen, wordt vervolgd.
Vervolgens belden we Nauticazores en lieten weten dat we het onderdeel in Nederland hadden besteld en of ze een packing in het huis van de impeller konden inbrengen (speciale klus), dat konden ze maar omdat het erg druk was moesten we donderdag terugbellen. 
Terwijl Paul op internet snuffelde vond hij “Assistencia Technica” een winkel waar ze printplaten van telefoons en televisies repareerden, wie weet ook die van de windmolen? We belden en moesten met de printplaat langskomen. Het was inmiddels een mooie zonnige dag geworden zodat ik de vuile kleren waste, ophing en wat huishoudelijke klusjes deed. 
Na de lunch wandelden we naar de winkel en lieten onze printplaat van de windmolen zien. De eigenaar was er niet maar die wilde er wel naar kijken, wordt vervolgd. 
We wandelden verder door het plaatsje langs de Amerikaanse vliegbasis waar we vele grote leger vliegtuigen en straaljagers zagen staan. Vervolgens liepen we de heuvel op langs de vele weide met koeien, gemaaide gasvelden of maisvelden met daartussen de bekende lavamuurtjes waartegen vaak de bloeiende hortensia’s groeiden. Waar we in het begin kleine mais planten zagen zijn ze nu boven de muurtjes uitgegroeid.
TIJDENS WANDELING
Na negen kilometer te hebben gewandeld waren we terug aan boord waar we een ijsje in de kuip aten. Net als andere dagen kwamen er meerdere vliegtuigen (chartervluchten) en Amerikaanse straaljagers over. Na het avond eten sprak ik met mijn moeder en daarna keken we een film. Rond acht uur scheen de zon nog en was het nog druk op het strand pas rond tien uur werd het donker.

Zondag 12 juli 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.750 N 27 03.326 W)  
Het weer is duidelijk anders dan normaal, in plaats van een vast hoog luchtdruk gebied boven ons komen er nu nog veel te veel depressies over. Ook vandaag waren we onder invloed van een laag luchtdruk gebied waardoor het bewolkt was met ca. zeventien a achttien graden met wind en regen. Hierdoor lagen we langer in bed en belden enkele vrienden. Rond half twaalf bracht Paul me naar de kant en ging ik naar de Matriz de Santa Cruz kerk waar ik de dienst bijwoonde. Rond één uur was de dienst afgelopen en wandelden we samen door de regen naar Continente (supermarkt) waar we een lunch aten. Door de regen gingen we terug naar de Giebateau waar we onderuit gingen. Ik onder een fleece dekentje met boek en Paul met internet en ondertussen hoorden we de regen op het dek tikken, lekker knus!

Zaterdag 11 juli 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.750 N 27 03.326 W)  
Nadat ik mijn oefeningen had gedaan en de foto’s voor de blogspot had klaar gemaakt werd Paul weer de monteur en ik zijn assistente omdat we de uitlaat elbow gingen vervangen. We hadden al heel lang een extra uitlaat elbow bij ons die we eigenlijk hoorden te vervangen als er te weinig koelwater uit de uitlaat kwam. Dit was niet het geval maar omdat we toch niet gerust waren verving Paul deze vanochtend en hielp ik waar kon. Hiervoor moest een deel van de achterhut leeg zodat Paul bij de achterkant van de motor kon komen. Net als de vorige dagen zaten de bouten behoorlijk vast maar kreeg Paul de uitlaat elbow er uiteindelijk uit. Ik kookte water deed een handdoek in het hete water en samen legden we dit om de slang van de elbow zodat deze eraf kwam. 
UITLAAT ELBOW MET SLANG
BINNENIN DE OUDE ELBOW - NIEUWE UITLAAT ELBOW
Toen de nieuwe elbow erin zat startten we de motor die het gelijk prima deed. We lieten de motor warm draaien en daarna maakte Paul de slang voor de warmtewisselaar los om te kijken of er geen water bleef hevelen de motor in wat gelukkig niet het geval was.
Rond half twee waren de klussen geklaard en hadden we alles gedaan wat we konden doen, hopelijk blijft de motor goed werken. We aten onze lunch in de kuip en daarna belden we nog even met Peter. De rest van de middag deed ik wat administratie en daarna ging ook ik onderuit met boek/internet. In de avond belde ik zoals iedere dag met mijn moeder en keken we een film.  

Vrijdag 10 juli 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.750 N 27 03.326 W)  
Om half zeven gingen we verder; Paul als monteur ik als zijn assistente.
We belden Rolf nog even of hij nog een ander idee over de oorzaak had maar alle drie (Paul, Rolf, Peter) waren ze het erover eens dat het meest waarschijnlijke de buitenwater beluchter was, ouderdom!
Als eerst haalden we de buitenwater beluchter los met daarin de klep die de lekkage veroorzaakte maar zagen niets raars dus belden we Peter of we niets over het hoofd zagen. Vervolgens monteerde Paul de hoge drukleidingen van de verstuivers terug op motor en vulde olie, diesel, water bij en als laatst ontluchtte hij de dieselleiding van de motor. 
Nu kwam het erop aan: doet hij het of doet hij het niet?!
Na een paar keren startten zonder buitenwater deed de motor het. Vervolgens sloten we het buitenwater aan en lieten de motor flink lopen zodat deze goed warm werd. Gelukkig geen lekkage bij de verstuivers behalve bij de tweecomponenten epoxy dus toch een nieuwe lekleiding bestellen. 
BUITENWATER BELUCHTER - PAUL DRUK AAN HET WERK
LEKLEIDING - HUIS VAN DE IMPELLER (2x)
Als laatst wisselde Paul het lekkende huis van de impeller en startten we nogmaals de motor die het gelijk goed deed. Rond één uur was de klus geklaard en moesten we alleen nog de lekleiding bestellen. 
Na de lunch gingen we naar het havenkantoor en vroegen of we daar spullen naar toe konden sturen en het juiste adres. In het havenkantoor lagen verschillende visite kaartjes van bedrijven waaronder een dealer die onder andere ook Volvo Penta deed.  We belden hem maar hij mopperde enorm op Volvo Penta en had bijna niets op voorraad, wilde niets bestellen en gaf ons het telefoonnummer van een  Volvo dealer in Portugal. Dus belden we deze dealer maar die nam niet op, maandag verder!
We besloten om nog een keer naar het uitkijkpunt te wandelen. Op zich een mooie wandeling en goed voor de lichaamsbeweging. Terug aan boord startten we de motor nog een keer en deed deze het gelijk.

Donderdag 09 juli 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.750 N 27 03.326 W)  
Wat een dag!
Vanochtend regende het maar hadden we niet de voorspelde hoeveelheid wind. 
Toen het droog werd starten we de motor, althans dat probeerden we maar hij wilde alweer niet draaien/starten. Waar we gisteren nog dachten dat het de gloeistiften waren, niet dus!
Als eerst keek Paul de startmotor na maar die was goed, wat nu!
Toen Paul de olie nakeek zag hij dat deze licht grijs was wat inhoudt dat er water bij de olie is gekomen, foute boel!
Paul was de rest van de dag de monteur en ik zijn assistente. In eerste instantie haalden we de grijze olie eruit. Vervolgens haalde Paul de drie verstuivers eruit en zag dat er water op de cilinders stond. 
GOED GEREEDSCHAP IS HET HALVE WERK.
We belden Rolf voor advies en haalden daarna op verschillende manieren al het water eruit. Vervolgen deed Paul olie in de gaten van de verstuivers tegen het roesten, vulde de olie iets en verving het oliefilter. Daarna drukte ik kort op de startmotor zodat de goede olie door de motor liep. Terwijl we bezig waren de verstuivers terug te monteren brak de lekleiding. Ik keek op internet naar een volvo dealer en belde met Nauticazores (geen Volvo dealer) die ons wel kon helpen het artikel te bestellen. 
Terwijl we nog bezig waren belde Rolf hoe het ging en vertelden we het verhaal. Na het avond eten belden we Peter en vertelden ons verhaal. Hij had een andere kijk op de oorzaak en dacht dat het de buitenwater beluchter was. Hij adviseerde om de lekleiding met tweecomponenten epoxy aan elkaar te maken en de motor zo snel mogelijk te laten draaien (ook advies van Rolf). We hadden gelukkig tweecomponenten epoxy voor onderwater waar Paul de lekleiding mee repareerde en deze vervolgens op de motor monteerde. Wordt vervolgd.

Woensdag 08 juli 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.750 N 27 03.326 W)  
Na mijn oefeningen wilden we de motor startten om het anker er beter in te trekken aangezien we zeilend geankerd hebben. De komende dagen voorspellen ze meer wind en zodoende wilden we het anker er goed ingetrokken hebben. Helaas wilde de motor niet startten zodat Paul de impeller verving die inderdaad stuk was. Gelukkig vonden we al snel het stukje dat was afgebroken. 
STUKKEN IMPELLER
Nadat we het systeem van de motor met water hadden bijgevuld startten we de motor maar deed deze het in eerste instantie nog steeds niet omdat het niet voorgloeide en de motor nog koud was. Uiteindelijk kregen we de motor aan en kwam er water naar buiten. We trokken het anker er goed in waardoor we veilig achter ons anker lagen. Morgen nog even verder testen. 
De windmolen deed het nog steeds niet al knipperde het lampje twee keer wat betekent dat die goed aangesloten was zodat Paul naar boven ging en de potmeter wat bijstelde. Na het bijstellen deed deze het nog steeds niet, misschien met meer wind?!
Na de lunch gingen we onderuit met boek/internet.

Dinsdag 07 Juli 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE, AZOREN (38 43.750 N 27 03.326 W)  
Na mijn oefeningen gingen we rond half negen naar de kant waar we boodschappen deden bij Continente (supermarkt). Terug aan boord dronken we koffie/chocomelk, ruimde ik de boodschappen op en gingen we verder op internet. Ik was druk bezig om dingen voor mijn moeder te regelen terwijl Paul ontspannen internette. 

Maandag 06 Juli 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.750 N 27 03.326 W)  
Rond negen uur kwam er een beetje wind en hesen we de zeilen. Vol tuig zeilden we van anker af de baai uit en kruisten met ca. zeven knopen wind oostwaarts langs de zuidkust en de Fradinhos rotsen waar we vele vogels zagen. 
FRADINHOS ROTSEN MET VOGELS
Het laatste stukje kruisten we langs de oostkust noordwaarts naar Paria da victoria.
Onderweg zagen we net als gisteren in de baai Portugese oorlogsschepen (lijkt op zeepbel op het water). Dit is een staatkwal die voorkomt in de warmere zeeën en zijn prachtig om te zien maar zeer giftig! Het is eigenlijk geen echte kwal, maar een complexe kolonie van honderden poliepen.
PORTUGEES OORLOGSCHIP (foto van internet)
Rond drie uur en na twintig mijl ankerden we tussen de andere zeilboten bij Praia da Victoria.
Als we de windmolen aanzetten knippert het lichtje twee maal (dat betekent dat deze het doet) als we hem uitzetten remt die ook af maar hij gaat niet draaien om stroom te geven. Onze laatste hoop is het vervangen van de potmeter. Deze regelt de voltage van de windmolen wanneer die moet stoppen (wanneer de batterijen vol zijn).
Dus haalde Paul de windmolen nog een keer naar beneden en haalde hem uit elkaar. We hadden nog drie andere potmeters (alle drie net iets anders) zodat we Peter belden om ons te helpen welke het beste was en bouwden die in.
Vervolgens werd de windmolen in elkaar gezet, boven op de paal gemonteerd en nu is het wachtten op wind! Hopelijk doet de windmolen het anders is het waarschijnlijk einde verhaal!
Inmiddels was het tijd voor het avond eten en een film. 

Zondag 05 Juli 2026 
CAIS DO CASTELO BIJ ANGRA OP HET EILAND TERCEIRE (38 39.144 N 27 13.837 W)  
Vanochtend gingen we rond tien uur naar de kant en wandelden door het centrum naar de “Church of the Holy saviors Cathedral”  waar we de dienst bijwoonden.
De Kerk de São Salvador de Angra / kathedraal van Angra do Heroísmo is een Portugese 16e-eeuwse kathedraal.
GESCHIEDENIS CHURCH OF THE HOLY SAVIOR CATHEDRAL:
In 1461 werd door Álvaro Martins Homem de primitieve kerk gesticht, die hem opdroeg aan de Heilige Verlosser (Portugees: São Salvador), die werd voltooid in 1496, de datum waarop de eerste predikant werd benoemd. 
Het bisdom van de eilanden van de Azoren werd op 3 november 1534 opgericht door paus Paulus III, waarbij hij de kerk van São Salvador van Angra (Igreja de São Salvador de Angra) aanwees als de religieuze zetel.  
De eerste prelaat van het nieuwe bisdom was D. Agostinho Ribeiro, die bij aankomst in 1535 de kleine oude kerk van São Salvador zag en vond de kerk onverenigbaar met haar functies als moederkerk van de Azoren. In 1536 herinnerde de bisschop, in overeenstemming met het oorspronkelijke concilie, Johannes III van Portugal aan de noodzaak om een ​​diocesane zetel te installeren. Toch ging de vorst niet in op hun verzoek. Een nieuwe petitie in 1557, waarin het financiële onvermogen van de plaatselijke bewoners werd vastgesteld om de bouw van het nieuwe gebouw te ondersteunen. Het duurde drie decennia voordat een koninklijk besluit het als kathedraal zou vestigen. De bouw van de kathedraal begon op 10 januari 1568, tijdens het bewind van kardinaal-koning Hendrik die het besluit nam om de nieuwe zetel te bouwen en betaalde alle kosten. De kroon koos ervoor om op dezelfde plek een nieuwe tempel te bouwen, waardoor de totale omvang ervan werd uitgebreid en een groot deel van het centrum van de stad Angra omvatte. 

CHURCH OF THE HOLY SAVIOR CATHEDRAL
Net als in Praia da Victoria was de kathedraal goed gevuld met leden en speelden er 
trompetten, klarinetten, hoorns, orgel met daarbij een prachtig koor en bewonderden we de akoestiek van deze cathedral. 
Na de dienst wandelden we nog even door Angra do Heroismo om daarna terug naar de Giebateau te gaan waar we een late lunch aten. Daarna gingen we onderuit met boek/internet en belde ik mijn moeder.

Zaterdag 04 Juli 2026

CAIS DO CASTELO BIJ ANGRA OP HET EILAND TERCEIRE (38 39.144 N 27 13.837 W)  
Vandaag was het bewolkt en was het rond elf uur laag water zodat we na een vroege lunch rond twaalf uur naar de kant gingen. De dinghy werd achter met een ankertje vast gemaakt en voor met een touw aan de trap zodat de dinghy de rotsen niet kon bereiken. Via de hoofdstraat wandelden we naar het plein in het centrum en vandaar naar de marina die nog steeds helemaal vol lag met zeilboten. Op de kade spraken we met Nederlanders die lagen te wachtten om diesel te kunnen tanken om daarna te vertrekken richting Nederland. Er stond een behoorlijke swell in de marina zodat we blij waren dat we hier niet lagen. Na wat te hebben rondgewandeld door Angra do Heroísmo waren we rond drie uur terug en gingen onderuit met boek/internet en belde ik mijn moeder. 

Vrijdag 03 Juli 2026 
CAIS DO CASTELO BIJ ANGRA OP HET EILAND TERCEIRE (38 39.144 N 27 13.837 W)  
Vanochtend was er nog een aardige swell zodat we aan boord bleven en Paul internette terwijl ik het boek “De kapitein en ik” las (mooi herkenbaar boek met deels dezelfde route en met humor geschreven).
Rond twee uur gingen we naar de kant waar we de dinghy met een ankertje van de trap hielden en zo toch konden wandelen. We wandelden een ander deel van Monte Brasil.
Vorige keer zijn we naar het uitkijkpunt Pico do Facho en Pico das Cruizinhas gewandeld en vandaag wandelden we naar het uitkijkpunten pico Zimbreiro en Alto da Caldera.
Ontstaan van Mount Brasil:
De Brasil is het resultaat van drie uitbarstingen (1,2 en 3) gelegen in de “Caldera (krater).
Dit resulteert in drie verschillende gebieden. Er zijn tekenen van een primitieve, onderzeese uitbarsting op 90 NO (01), die hoogst waarschijnlijk Pico Zimbreiro en Pico do Facho heeft gevormd. Na de onderzeese uitbarsting vond een krachtige, bovenluchtige uitbarsting (2)plaats. Zoals regelmatig zorgt de wind ervoor dat het materiaal naar het noorden wordt gevormd, waardoor Pico da Cruzinhast ontstond wiens afgeronde vorm in contrast staat met de symmetrische indeling rond de caldera. Een derde uitbarsting (3) sneed een deel van de krater af. Het uitgestoten materiaal werd in het zuiden afgezet en vormde de basis voor Pico da Quebrada.
UITLEG KRATER- HERT ONDERWEG
DE CALDERA - DRAKENBOOM
De wandeling begon langs Drakenbomen, een inheemse plant van de Azoren, de Canarische Eilanden, Madeira en Kaapverdië. De drakenboom kan honderden jaren oud worden en grote, boomachtige planten voortbrengen waarvan de robuuste, vezelige stam meer dan 15 meter hoog en 5 meter in diameter kan worden. De drakenboom dankt zijn naam aan de kleur van zijn sap, dat na oxidatie een rode hars vormt die bekend staat als drakenbloed. Al sinds de klassieke oudheid werd drakenbloed gebruikt als pigment in de schilderkunst en de geneeskunde.
We wandelden verder door het bos de heuvel op vanwaar we soms uitzichten hadden over Angra do Heroismo (zeer bewolkt) en de oceaan. Verder zagen we enkele herten en andere mooie bloemen. Rond vier uur waren we terug aan boord. 

Donderdag 02 Juli 2026 
CAIS DO CASTELO BIJ ANGRA OP HET EILAND TERCEIRE (38 39.144 N 27 13.837 W)  Buiten waaide het maar hier lagen we lekker uit de wind en de golven. Na mijn oefeningen waste ik de vuile kleren en dronken we koffie/chocomelk in de kuip met uitzicht op Monte Brasil waar achter de oude verdedigingsmuren de militaire basis ligt. Paul pakte de drone om erachter te komen waar we de dinghy goed konden achterlaten als we naar de kant gingen. Helaas was er even een storing tussen de afstandsbediening van de drone en de drone waardoor Paul even geen controle had en de drone in het water terecht kwam en naar de bodem zonk, weg drone!
In de middag wilden we even naar de kant maar aangekomen bij de trap waar we de bijboot wilden achterlaten stond een swell (hoog water) zodat we besloten om in de baai langs de rotswand van Monte Brasil te motoren. Door de twee soorten vulkanische uitbarstingen ontstonden er ook twee verschillende soorten materialen. Een eerste laag, een van compacte gele tufsteen, die het resultaat was van de onderzeese uitbarsting en verdere blootstelling aan zeewater, en een van donkerdere, zachtere tufsteen, die het resultaat was van de uitbarsting in de lucht.
MOTOREN LANGS LAVA KUST VAN MONTE BRASIL
Rond vijf uur waren we terug aan boord.

Woensdag 01 juli 2026 
CAIS DO CASTELO BIJ ANGRA OP HET EILAND TERCEIRE (38 39.144 N 27 13.837 W)  
Rond drie uur in de ochtend lagen we te schommelen op de swell zodat we in het donker ons anker ophaalden en de zeilen hesen. Vol tuig zeilden we halve wind langs de kust noordwaarts tot de wind afnam en de zeilen door de swell begonnen te klapperen zodat we twee reven in het grootzeil zetten. Voor alle zekerheid bekeken we het weerbericht nog een keer en zagen dat het iets veranderd was en dat het niet handig was om naar Floris(ca. 200 mijl) te zeilen aangezien we negen juli weer terug moeten zijn. Terwijl we nog bezig waren met het bekijken van het weerbericht veranderden we koers naar Graciosa. Helaas zagen we dat de ankerplekken daar geen goede beschutting gaven voor de oostenwind die eraan komt. We zochten verder naar een goede ankerplek voor de oostenwind en besloten terug te zeilen naar Terciera en in de buurt van Angra do Heroismo (aan de westkant kant van Monte Brasil) te gaan ankeren. 
Rond vijf uur was het licht geworden en rond zeven uur gijpten we en zeilden halve tot aan de wind elf mijl terug richting Praia da Victoria en verder langs de mooie lava kust, de vuurtoren en de eilanden das Cabras. 
ONDER HET ZEILEN
Onderweg zagen we vele vogels maar geen walvissen of dolfijnen. Het laatste stukje zeilden we om Monte Brasil en ging ons anker er na éénenveertig mijl aan de westkant van Monte Brasil in waar al drie andere zeilboten lagen. Aan het eind van de middag en avond kwamen er nog meer zeilboten voor anker en lagen we uiteindelijk met elf boten in de baai.

AZOREN JUNI 2026




EILAND TERCIERRA


Dinsdag 30 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)  
Nadat ik de foto’s op de blogspot had gezet liepen we rond half negen naar Continente (supermarkt) waar we brood, vlees, vis (stuk verse tonijn) fruit en groenten kochten. In de middag is er vaak alleen nog witbrood maar vanochtend had ik keuzes uit verschillende soorten bruine broden.  
Terug aan boord ruimde ik de boodschappen op en daarna gingen we naar Privateer waar we Jan Dirk, Willem, Bert en Jochum weer ontmoetten. Als dank voor de tips en informatie die we hadden gegeven kregen we het boek “De Kapitein en Ik” van Astrid Pascal. 
Terug aan boord aten we een vroege lunch en maakte ik alvast de Bolognese saus voor onderweg terwijl Paul buiten alles zeil klaar maakte voor morgen. Vervolgens ging Paul de mast in en controleerde de verstaging en zalingen die allemaal nog goed waren.
PAUL IN DE MAST (foto van Jan Dirk).
Toen de klus geklaard was gingen we onderuit met boek internet en belde ik mijn moeder.

Maandag 29 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)  
Vanochtend gingen we verder in de achterhut. De spullen die boven op de kast stonden haalden we eruit en daarna kitte Paul het vinyl dat was losgekomen van de zijwand. Onderwijl bekeek ik alles wat we eruit hadden gehaald, wat we wilden behouden 
en maakte hier een lijst van zodat we weten wat er nog staat en pakte alles opnieuw in. 
Het was een warme zonnige dag zonder wind zodat we ons zonnedakje weer ophingen boven de kuip en eronder lunchten. Na de lunch hielden we siësta en belde ik mijn moeder. Rond drie uur gingen we naar de kant en wandelden via terrassen en stenen trappen die voorheen gesloten waren naar het uitkijkpunt vanwaar we een mooi uitzicht hadden over de baai, het eiland en waar we een tijdje met andere mensen spraken. Terug wandelden we over de weg tussen de maisvelden en grasvelden met koeien die omringd waren door lava muurtjes, kwamen langs tekeningen (hoe het er vroeger uitzag) en zagen grote bloeiende cactussen.
LOOKOUT EN TIJDENS DE WANDELING
Rond vijf uur waren we terug aan boord waar we in de kuip wat aten en Nicolette spraken.  

Zondag 28 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)  
Het was een rustige dag met weinig wind zodat Paul weer naar de windmolen klom. Peter had ons een tip gegeven om de bout (die we niet los konden krijgen) te verwarmen. Nadat Paul de bout met een brouilleer aansteker had verwarmt kreeg hij deze inderdaad los en kwam hij met de windmolen naar beneden. Hier haalden we de windmolen uit elkaar en zagen dat de printplaten verschillend waren maar dat de koolborstels op dezelfde plaats zaten zodat we de oude gereviseerde printplaat erin monteerde in de hoop dat het werkt. 
Daarna zetten we de windmolen in elkaar en verwisselden de blauwe bladen voor de originele zwarte bladen. Paul klom weer naar boven, maakte de bedrading aan elkaar en monteerde de windmolen weer op de paal.
BEZIG MET DE WINDMOLEN.
Na de lunch gingen we onderuit waar ik in de bijbel las en Paul internette. Rond drie uur zagen we dat Privateer terug was alleen nu met vier mannen die de zeilboot terug gaan zeilen naar Nederland. We gingen even langs waar we gezellig met Jan Dirk, Willem, Bert en Jochum wat dronken. Terug aan boord was het tijd voor het avond eten en een film.

Zaterdag 27 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)  
Vanochtend was ik bezig met de foto’s en de blogspot terwijl Paul bezig was met de bekleding in de achterhut. Na de lunch maakten we een wandeling en terug aan boord gingen we onderuit met boek/internet. 

Vrijdag 26 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)  
Rond negen uur was het nog fris en bewolkt toen we met de scooter naar Lagoa do Negro en Gruta do Natal reden waar ook de wandeling “Trilho dos Mistérios” begon.
Trilho dos Mistérios staat bekend om zijn mooie en heel veelzijdige wandeling van vijf kilometer door het natuurreservaat Serra de Santa Bárbara. 
Toen we daar aankwamen kwam de zon door en werd het een mooie zonnige dag. 
Nadat we Lagao do Negro (meertje) achter ons hadden gelaten wandelden we al snel over smalle paden met enorme boomwortels door het indrukwekkende bos met o.a vele mossoorten en varens tot we hogerop kwamen en we tussen/over de vulkanische rotsformaties liepen/klauterden waar o.a jeneverbes en heide groeiden. De donkere rotsformaties en trachytische koepels zijn het resultaat van de historische vulkaanuitbarsting van 1761.
Onderweg kwamen we langs een klein meertje, hoorden we vele vogels maar zagen er enkele en hadden meerdere malen mooie uitzichten.
DOOR HET BOS
DE VEGETATIE EN DE VOGELS

OVER HET LAVASTENEN.
De laatste kilometer liepen we over de weg tussen de weidevelden terug naar de parkeerplaats waar we na ca. twee en half uur aankwamen. 
Vandaar reden we naar noordwaarts naar Biscoitos waar we bij de Bakkerij “Delia Martins” een heerlijke lunch aten. Vervolgens reden we met omweggetjes terug naar Praia da Victoria waar we nog wat boodschappen deden en de scooter inleverden. Rond vijf uur waren we na een mooie dag terug op de Giebateau. 

Donderdag 25 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)  
Vandaag was het bewolkt en regende het soms zodat we binnen zaten te internetten en wat huishoudelijk klusjes deden. In de namiddag werd het zonnig en huurden we rond vijf uur een scooter bij Arizona. We reden alweer over andere mooie kleine weggetjes richting Angra do Heroismo en verder oostwaarts naar het authentieke restaurant “Quinta Bartelo”. 
Vroeger gingen de mannen gezamenlijk ergens wat drinken tot iemand bedacht daar wat eten bij te serveren en zo ontstonden de kleine barretjes/restaurantjes waar je meestal goedkoop kunt eten. 
Ook dit restaurant is zo begonnen alleen verbouwd de eigenaar van dit restaurant nu al zijn groente, fruit, graan, koffie etc zelf op zijn landgoed. Aangekomen bij het restaurant was dit nog gesloten zodat we tussen de  groentetuinen, kruidentuin, fruitbomen/koffieplanten, graanvelden en langs de vele lavamuurtjes wandelden. We kwamen langs verschillende huisjes/hutjes/ruïnes van lavastenen en  een lavaschuur waar we een oude kar in stond. 
LANDGOED VAN QUITA BARTELO. 
Rond half zeven ging het restaurant open en was het meteen behoorlijk druk (we hadden gereserveerd). Beneden was deels een museum (winkeltje met oude gebruiksvoorwerpen) en manden met de groentes, fruit en eieren van eigen land. Boven waren twee kamers; de oude keuken waar twee gedekte tafels stonden en een huiskamer waar meerdere gedekte tafels stonden en waar wij er een van uitzochten. Als voorgerecht namen we verschillende groentes, olijven, kaas en brood (alles gemaakt uit eigen tuin) en als hoofdgerecht hadden we Alcatra die in een houtoven was gemaakt. 
HEERLIJK ETEN IN QUITA BARTELO. 
Na het eten reden we naar Angra do Heroismo om meer van het festival mee te maken. Toen we op het grote plein aankwamen stonden er twee podiums en vele rijen met stoelen. Op één van de podiums zat een harmonieorkest popmuziek te spelen zodat we erbij gingen zitten. Rond negen uur toen het donker werd begon eerst de parade door de hoofdstraat naar het plein waar ze de geschiedenis van de bewoners uitbeelden; hoe ze hier kwamen, leefden, emigreerde en over hun verschillende religies.
PARADE EN VOLKLORE DANSEN.
Daarna  begon rond elf uur op de twee podiums het folklore dansen. Rond twaalf uur was het folklore dansen nog volop bezig maar reden wij in het donker terug naar Praia da Victoria en waren rond één uur terug aan boord.
  
Woensdag 24 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)  
KLEINE GESCHIEDENIS TERCIERA
Toen op 25 juli 1581 de Spanjaarden Terciera (Azoren) probeerden te veroveren hadden de bewoners een mooie oplossing en werd deze slag “Batalha da Salga” genoemd. 
Toen de Spanjaarden aan land kwamen lieten ze hun stieren los door de straten lopen /renden en verjoegen/vermoorden zo de Spanjaarden. Dit is de reden dat bij de stierengevechten in de Azoren de stieren niet gedood worden en in Spanje vaak wel (althans vroeger). 

Tot op heden zijn er op dit eiland (en enkele andere eilanden van de Azoren) veel van deze “Street Bullfights”. Meestal zijn het vier stieren (minstens drie jaar oud) met om de hoorns metalen ballen of een stuk leer die door de straten rennen met daarachter een losjes hangend lang touw vastgehouden door “pastores”( mannen) . De pastores verzorgen deze stieren en tijdens deze gevechten moeten ze door middel van het touw de stieren in bedwang houden als ze de “Campina” (amateur uitdagers) op de hoorns nemen. 
Na iets te hebben uitgeslapen reden we rond negen uur met de scooter eerst over de kustweg en later over kleine weggetjes langs de zuidwest kust van het eiland naar Angra do Heroismo waar we onderweg onder andere mooie lava kusten met natuurlijke zwembaden erin zagen en langs de vuurtoren reden. 
MOOIE LAVA KUSTEN
Rond half elf waren we in het centrum van Angra do Heroismo en reden door de “Arraial“ (straten/gebied) waar rond één uur de stierengevechten werden gehouden. 
BEELDEN STIERENVECHTEN
Langs de trottoirs stonden al grote houten schuttingen en erachter zaten al vele mensen zodat we de brommer ergens op een veilige plek parkeerden en op een goede plek gingen zitten. We kwamen in gesprek met lokale bewoners en andere toeristen en na twee uur wachtten hoorden we de vuurwerk knallen die aangaven dat de stieren losgelaten werden en er aankwamen. In dit gevecht waren er zes stieren zonder touwen (uitzonderlijk). We zagen de stieren met tussenpozen één voor één door de straat aankomen en langs rennen waarbij ze werden uitgedaagd door verschillende capinhas (onervaren uitdagers) die zich of snel uit de voeten maakte, achter een schot/boom schuilden of afgelost werden door een andere capinhas maar er waren ook echte stierenvechters met rode lappen. Verder liepen er meerdere pastores in groene t-shirts die alles in de gaten hielden. Het gebied bestond uit een loep waardoor de stieren al snel met elkaar door de straten renden en uitgedaagd werden. Op een gegeven moment zagen we aan de overkant de stier tegen het schot stoten waar de capinha zich achter had verscholen. Gelukkig niet bij ons…..
STREET BULLFIGHT.
Op zich was dit allemaal niet geheel ongevaarlijk en al hebben we niet gezien hoe de stier de uitdager aanviel hij werd wel met de ambulance afgevoerd. Na iets meer dan een uur renden de vijf stieren vanzelf in de richting waar ze vandaan waren gekomen maar was er één stier die niet terug wilde zodat er vijf pastores kwamen met een lang touw en lange stokken en zo de stier vingen en terug lieten rennen. Toen de stieren weer veilig binnen waren hoorden we twee vuurwerk knallen zodat iedereen wist dat het veilig was om de straat op te gaan.  
We reden terug naar Paraia da Victoria waar we boodschappen deden en vervolgens de scooter inleverden. Terug aan boord was het alweer tijd voor het avond eten.

Dinsdag 23 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)  
Vanochtend ging Paul naar boven en probeerde de laatste bout (ingespoten met WD40) van de windmolen los te draaien maar zonder succes. Onder de windmolen maakte hij een kartonnen doos vast om daarna de windmolen boven uit elkaar te halen.
PAUL BEZIG MET DE WINDMOLEN
Toen hij de printplaat in de windmolen zag bleek deze niet hetzelfde te zitten als van onze oude windmolen waar we een goede gereviseerde printplaat van hebben waardoor hij de printplaat boven niet kon verwisselen. Hij zette de windmolen weer helemaal in elkaar inclusief de wieken en haalde het stroom eraf zodat deze werd gereset. Helaas werkte de windmolen na de reset niet zoals het moest. Eerst afwachten wat hij doet met veel wind. Na deze klus dronken we koffie/chocomelk en ruimde Paul alles op terwijl ik de foto’s van gisteren op de computer zette. Na de lunch gingen we onderuit met internet/boek. 
De hele dag had de top van Serra do Cume in de wolken gelegen maar toen we rond zes uur de scooter bij het verhuurbedrijf Arizona ophaalden was het helder en konden we de top zien zodat we met een omweg grotendeels via kleine deels onverharde weggetjes tussen de veldjes omringd met lavamuurtjes en bossen naar de top van Serra do Cume (545 meter hoog) reden. Op de top hadden we een prachtig uitzicht over het eiland met de vele verschillende kraters.
UITZICHT VANAF SERRA DO CUME
Rond acht uur kwamen we in het centrum Angra do Heroismo waar het een hele drukte was met eettentjes en stoelen langs de straten. We vonden een mooi plekje op het plein vanwaar we de parade goed konden zien. Rond negen uur toen het donker werd zagen we de eerste dansgroep door de straten en met een grote tussenpozen zagen we de volgende dansgroepen. Van elk eiland van de Azoren dansten een dansgroep met  daarachter hun fanfare soms waren er meerdere dansgroepen van één eiland.
VERSCHILLENDE DANSGROEPEN.
Een hele happening om te zien! Rond twaalf uur was het feest nog in volle gang maar reden wij met de scooter terug naar Praia da Victoria, terug naar de Giebateau. Later hoorden we dat het feest tot vier uur was doorgegaan en dat nog niet alle groepen langs waren gekomen waardoor ze de volgende avond door gingen. Er waren ook dansgroepen uit het buitenland; oorspronkelijke bewoners die bijv. naar Canada waren geëmigreerd en nu als dansgroep meededen. 

Maandag 22 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)  
Na mijn oefeningen zette ik de foto’s op de blogspot terwijl Paul internette. Rond kwart voor tien liepen we naar de bushalte waar we om half elf in bus nr 3 (Praia - Biscoitos) buskaartjes kochten naar Agualva aan de noordzijde van het eiland (€2,60 p.p) Na een half uur door het weide landschap met de lava muurtjes en door de kleine dorpjes kwamen we aan in Agualva waar we bij de kerk uitstapten. Ieder dorp hoe klein ook heeft een kerk of meerdere kerken en een parochie waar ze o.a het feest van de heilige geest vieren.
DE KERK EN HET PAROCHIE HUIS ZOALS IN ELK DORP 
APARTE LUCHT EN HET RESTAURANT WAAR WE LUNCHTEN
Vanaf de kerk stond de wandeling “Trilho Mas Algualva” al aangegeven. Het eerste deel liepen we over een pad langs de rivieroever met natuurlijke watervallen waar we terrassen met traditionele boomgaarden en diverse overblijfselen van oude maalstructuren, zoals watermolens en bronnen zagen, die getuigden van het historische belang van water als landbouw- en energiebron. 

HET EERSTE DEEL VAN DE WANDELING 
Vervolgens ging het pad over in een onverharde weg tussen de weilanden met koeien/stieren en schaduwrijke vegetatie waarvan een deel in bloei stond. Op de top van de heuvel hadden we een mooi uitzicht over de weilanden met daarachter het Algualva en de kust. 
TWEEDE DEEL VAN DE WANDELING MET UITKIJKPUNT
Terug wandelden we door het bos geflankeerd door acacia's, eucalyptus, gigantische varens en mos.
HET BOS MET DE MOS EN DE BLOEIENDE BLOEMEN ONDERWEG  
Rond twee uur en acht kilometer te hebben gewandeld waren we terug in Algualva waar we bij een typisch Portugees bar/restaurantje het dagmenu bestelde dat bestond uit Juliana soep vooraf en patat, kip met sla als hoofdgerecht voor negen euro. Om half vier namen we de bus terug naar Praia da Victoria. 

Zondag 21 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W) 
Vandaag hadden we een rustige dag aan boord waar ik na mijn oefeningen o.a in de bijbel las.

Zaterdag 20 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W) 
Rond half zeven kwam de zon tevoorschijn en werd het een mooie zonnige dag. Na mijn oefeningen wilde Paul de windmolen eraf halen aangezien deze het niet goed meer doet. Nadat hij omhoog was geklommen haalde hij de wieken eraf en daarna schroefde hij drie bouten los maar bleek de vierde muurvast te zitten. Met geen mogelijkheid kreeg hij de bout los zodat hij er WD40 tussen spoot in de hoop deze later los te krijgen. 
Terwijl we hiermee bezig waren zagen we dat een klein deel van het stiksel van de huik had losgelaten zodat we dit samen naaiden. 
Na de lunch belde ik mijn moeder en gingen we onderuit met boek/internet. Rond drie uur gingen we naar de kant voor een kleine wandeling en daarna was het alweer tijd voor het avond eten. 

Vrijdag 19 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W) 
Gisteren hadden we een dag mooie gehad maar vanochtend waaide en regende het hard zodat we aan boord bleven. Al enige tijd vonden we dat de buurman opeens te dichtbij ons lag en verdachten we hem ervan dat zijn anker had gekrabd maar hij zei van niet. Gisteren waren er enkele zeilboten vertrokken waardoor er meer ruimte was gekomen in de baai zodat we ons anker met ca. vijfentwintig a dertig knopen wind ophaalden en op een andere plek ankerden met meer ruimte om ons heen. 
Na de lunch kwam de zon tevoorschijn en nam de wind af zodat we een wandeling door het dorp maakten en bij de supermarkt “Continente” boodschappen deden. Iedere keer nemen we een beetje mee. Rond vier uur waren we terug aan boord en gingen onderuit met internet boek. 

Donderdag 18 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W) 
Rond half tien liepen we naar het busstation waar we rond tien uur in bus 2 (Praia do Victoria / Angra do Heroismo) buskaartjes kochten voor €3,20 p.p. Een mooie busrit heuvel op heuvel af, tussen de groene velden met lava muurtjes, langs de oceaan met de eilandjes Ilha das Cabras  en door de vele dorpjes met smalle straatjes waar langs de muren de Hortensia’s bloeiden tot de eindhalte van Angra do Hermoisa waar we na een uur uitstapten.
BUSRIT VAN PRAIA NAAR ANGRA
De bushalte was net buiten het centrum dichtbij Monte Brasil en omdat het een heldere dag was besloten we daarheen te gaan. We wandelden over de oude uitgestorven vulkaan waar we als eerst langs fort “São João Baptista” kwamen. Fort St. Johannes de Doper is één van de grootste imposantste Filippijnse forten ter wereld uit 16e-eeuw. Het beslaat een groot deel van de omtrek van de berg en heeft een uitgestrekt ommuurd gebied. Helaas konden we er niet in (alleen twee rondleidingen per dag).
HET FORT SÃO JOÃO BAPTISTA 
We wandelden op bergpaden verder omhoog tussen de groene vegetatie het binnenland van de oude vulkanische krater over waar we meerdere hanen, vele poezen en andere vogeltjes zagen en waar we tussendoor prachtige uitzichten hadden over de oceaan en Angra do Heroísmo. 

WANDELEN MONTE BRASIL (eerste plaatje is Monte Brasil op afstand).
Bij het uitkijkpunt Pico das Cruzinhas hadden we een prachtig panoramisch uitzicht over de baai, de historische huizen van Angra do Heroísmo en Ilhéu das Cabras.
UITKIJKPUNT PICO DAS CRUZINHAS.
Verder kwamen we langs picknick plekken met speeltuin en daarbij vogels in volières, een gebied met bunkers, historische kanonnen uit de Tweede Wereldoorlog en het Mount Brasil Signal station (optische en visuele telegrafie station die altijd een cruciale rol speelde in de verdediging van het eiland).
KANONNEN EN SIGNAAL STATION UIT DE TWEEDE WERELDOORLOG
Rond twee uur waren we in het oude centrum van Angra dos Heroísmo waar we bij “O Chico” Alcatra (rundvlees stoofpotje) aten. We wandelden nog even door het oude centrum waar ze druk bezig waren met het opbouwen van podiums en eettentjes aangezien morgen het “Sanjoaninas” festival begint. 
MOOIE GEBOUWEN IN HET OUDE CENTRUM
Met de bus van vier uur reden we terug naar Praia da Victoria waar we nog net de Privateer de haven uit zagen zeilen. Terug aan boord belde ik mijn moeder en gingen we onderuit met internet.

Woensdag 17 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W) 
De zon scheen maar het waaide hard zodat we aan boord bleven. Terwijl Paul internette deed ik oefeningen, huishoudelijke klusjes en internette. Halverwege de middag nam de wind iets af zodat we naar de supermarkt gingen waar we enkele boodschappen deden. Op de terugweg kwamen we langs de Privateer waar we gezellig met Jan Dik en Jannie spraken. Terug op de Giebateau was het tijd voor het avondeten. 

Dinsdag 16 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W) 
Het was bewolkt, regende soms een beetje en waaide aardig zodat we aan boord bleven waar ik één van de achterhutten leeg haalde en keek wat weg kon terwijl Paul internette. In de middag kwam de zon tevoorschijn zodat we naar kant gingen om een stuk te wandelen. Terug aan boord was het tijd voor het avond eten en een film van Netflix. 

Maandag 15 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W) 
Het zonnetje scheen en het waaide aardig zodat ik na de yoga de foto’s op de blogspot zette. Tien uur gingen we naar de zeilboot Privateer van Jan Dirk en Jannie waar we gezellig koffie dronken met ook hun vrienden Willem en Bea. Rond één uur waren we terug op de Giebateau waar we de lunch aten. Na de lunch wandelden we naar het toeristenbureau voor informatie over wandelingen op Terciera die we met de bus konden bereiken met daarbij de bustijden. Daarna gingen we langs Arizona (verhuurbedrijf) waar we voor 23 en 26 juni een scooter huurden. Terug aan boord internetten we en was het alweer tijd voor het avond eten en een film op Netflix. 

Zondag 14 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W) 
In de ochtend deed ik yoga, las in de bijbel en zette vuile kleren in het sop terwijl Paul internette. Rond tien uur kwamen Magnus en Henk langs om afscheid te nemen, zij gaan vertrekken richting Engeland/Nederland aangezien er een mooi window was. 
Om twaalf uur volgenden we de speciale dienst in de Matriz de Santa Cruz kerk waar enkele kerkleden commune deden. Na de kerkdienst liepen we naar de supermarkt Continente waar we boodschappen deden en een lunch aten. Terug aan boord spoelde ik de was uit en gingen we onderuit met boek/internet en belde ik zoals elke dag mijn moeder.

Zaterdag 13 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)  
In eerste instantie was het nog bewolkt maar al snel klaarde het op zodat ik yoga in de kuip deed, vuile kleren in de was zette en we samen koffie/chocomelk dronken. Na een vroege lunch gingen we naar de kant en wandelden naar een winkel net buiten het plaatsje waar ze van alles verkochten waaronder huishoudelijke artikelen en gereedschap. Terug aan boord spoelde ik de was uit en hing het op terwijl Paul bij onze Engelse buurman langs ging. De rest van de middag gingen we onderuit met internet en belde ik mijn moeder..

Vrijdag 12 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)  
Het was bewolkt en het regende zodat ik de foto’s van gisteren op de computer zette en collages maakte voor de blogspot terwijl Paul internette. Tussendoor dronken we koffie/chocomelk en aten de lunch. Halverwege de middag klaarde het op en zagen we dat er nog twee andere Nederlandse zeilboten waren aangekomen op de ankerplek. Inmiddels lagen er vijf Nederlandse zeilboten in de baai en twee in de marina. We werden uitgenodigd op de Nederlandse zeilboot “Privateer” waar we een wijntje/cola dronken en gezellig zaten te praten. Rond acht uur waren we terug op de Giebateau.

Donderdag 11 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W) 
Vandaag hadden Magnus, Henk, Paul en ik een Opel Corsa gehuurd die we rond half negen ophaalden bij het verhuurbedrijf Arizona waar we eergisteren ook de scooter hadden gehuurd. Het was alweer bewolkt zodat we net als eergisteren begonnen om langs de noordkust van het eiland te rijden. Aangekomen bij de beschermingszone Quattro Ribeiras (geologische site) was het droog en hadden we goed zicht zodat we afdaalden en het gebied bekeken. Een mooi kustgebied met een geomorfologische complexiteit; oude lavavelden, baaien met rotsachtige bodems met interessante basaltformaties en half ondergedompelde grotten.
GEOLOGISCH SITE VAN QUATTRO RIBEIRAS. 
Rond tien uur waren we in Biscoitos waar we ergens koffie/chocomelk met wat lekkers namen en
daarna nog een keer de natuurlijk gevormde zwembaden tussen de vulkanische rotsen bekeken.  We vervolgde de kustweg en sloegen bij Raminho (noordwest hoek van het eiland) landinwaarts naar het “Reserva Floristal de Recreio da Mata da Serreta” waar we door het bos van eucalyptus, pijnbomen, laurierbomen, boomvarens, mossen reden. 
RESERVA FLORISTAL DE RECREIO DA MATTA DA SERRETA.
Vervolgens reden we naar Seretta met het restaurant “Ti Chow” (bekend om zijn heerlijke authentieke gerechten) waar nu wel plek was en waar we voor de lunch de twee authentieke gerechten Alcatra en Degustaçao bestelden. Alcatra; het stoofpotje van rundvlees dat was gemaakt in een kleipot en die ca. zes uur in de oven had gestaan was echt heerlijk (veel beter dan de vorige) en werd geserveerd met “pão doce” een soort zoet brood dat we in de saus doopte. 
Degustaçao betekend proeven en waarderend experimenteren met verschillende soorten voedsel. De eigenaar legde uit dat we hier verschillende stukjes van het varken kregen waaronder bloedworst, worst, stukje lever, stukje varkensvlees en spek op authentieke wijze bereid. Alles werd geserveerd met rijst en aardappelen en alle vier vonden we de Alcatra het lekkerst.
RESTAURANT “TI CHOW” MET ALCATRA EN DEGUSAÇAO.
Na de lunch reden we naar Cinco Ribeiras waar we bij “queijo Vaquinha” de kleine boerderij met kaasmakerij nog een keer de kaas proefden en op de televisie het stierenvechten in de straten op het eiland zagen. Dit hadden Henk en Magnus nog niet gedaan. 
Inmiddels was het aardig opgeklaard en reden we landinwaarts naar een hoogte van 583 tot 620 meter boven zeeniveau.  
ONDERWEG
Hier kwamen we in een gebied tussen de vulkanische massieven van het Santa Bárbara-gebergte in het westen, Pico Alto in het noorden en Guilherme Muniz in het zuiden. Als eerst bezochten we de “Gruta do Natal” (de kerstmisgrot). Bij binnenkomst kregen we een helm op en liepen door een lavatunnel met een lengte van 697 meter. Op borden lazen we informatie over de verschillende geologische structuren van de type lavastromen, stalifites en zijbanken. 
 
GRUTO DO NATAL
We reden verder door de zuidelijke sector van de Pico Alto-vulkaan naar “Furnas do Enxofre” waar we over een goed pad de oude lavavelden waar zwaveldampen uit de grond kwamen zagen en roken. Dit gebied vormt een fumarolisch veld, dat wil zeggen een gebied dat verschillende uitlaten van agressieve vulkanische gassen omvat, bij verschillende temperaturen, waarvan sommige behoorlijk hoog zijn (ongeveer 95ºC aan de oppervlakte en ongeveer 130ºC op een halve meter diepte). Dergelijke ontgassing bestaat hoofdzakelijk uit kooldioxide (ca. 95%), waterstofsulfidegas (ca. 3%), zwavelhoudend gas, waterstof, stikstof, methaan en andere, in zeer kleine hoeveelheden. Als gevolg van de oververhitte en chemisch agressieve ontgassing zijn de omringende rotsen veranderd in kleiachtige materialen, geassocieerd met secundaire mineralen, zoals zwavel in massa en kristallen (geel van kleur), ijzeroxiden (roodachtig van kleur), aluminiumoxiden (witachtig van kleur). Dezelfde kenmerken, namelijk de temperatuur en de concentratie van vulkanische gassen, bepalen de verspreiding van de vegetatie. In de directe omgeving verschijnen mos gemeenschappen die geassocieerd zijn met de hoogste concentraties gassen, bedekt met algen.
FURNAS DO ENXOFRE
We reden door een bosrijk gebied verder westwaarts richting de Caldeira Guilherme Moniz, een oude slapende vulkaan waar zich de “Algar do Carvão”(vulkanische schoorsteen) bevond. 
Algar do Carvão:
In het begin probeerde het magma de harde laag van de bestaande trachietsteen te doorbreken, zonder resultaat. In deze pogingen vormden de druk en de hitte de gewelven en wanden. Kort erna, vond de basaltlava zwakke plekken in de aangrenzende rots waardoor het naar buiten kon breken en deze vulkanische structuur ontstond. In de laatste fase trok het magma zich terug in de kanalen en de magmatische kamer en liet een leegte achter “de Algar do Carvão ”. Hier bleven kleine stukjes basalt vastzitten aan de trachietwanden, waarvan de lagen van de gewelven zijn ingestort als gevolg van zwaartekracht en tektonische bewegingen. De interne lagen die zich door afzetting van amorfe silica hebben gevormd  heten “stalactieten”. Water dat door de rotsen stroomt lost ijzerhoudende mineralen en silica op. Wanneer ze loslaten en naar beneden vallen blijven mineralen achter als afzetting aan de gewelven en binnenwanden in de vorm van silica en stalactieten of roodachtige aderen van ijzeroxiden. In andere formaties zagen we ook zwarte glazige lava die de muren bekleden of bladen gevormd wanneer de pasta-achtige of gesmolten lava stolde. 
We daalden door een opening van ca. 15 tot 20 meter breedte negentig meter naar beneden de Algar do Carvão in waar in het begin de rotswanden waren begroeid met mossen, varens en struiken. In de dieper gelegen grot waar bijna geen licht kwam zagen we alge, schimmels en kiezelwegen naast al het mooie wat hierboven beschreven staat. Helemaal onderaan zagen we een meer van kristalhelder water. Dit meer wordt gevoed door de regen die de krater binnenkomt (druppels die van het plafond vallen) en door kleine onderwaterbronnen in het meer. 
ALGAR DO CARVÃO
Toen we buiten kwamen regende het en was het alweer bewolkt zodat we na een mooie dag terug reden naar Praia da Victoria en rond zes uur de auto inleverden.  

Woensdag  10 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)
Het was bewolkt zodat ik vanochtend de foto’s van gisteren op de computer zette en collages maakten voor de blogspot terwijl Paul internette. Rond tien uur gingen we naar Henk waar we koffie dronken. Vervolgens gingen we langs Magnus en rond twaalf uur waren we terug op de Giebateau waar we de lunch buiten in de kuip aten. Na de lunch sprak ik zoals iedere dag met mijn moeder en gingen we onderuit met internet en boek.  

Dinsdag  9 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)
Er lag een hoog luchtdruk gebied boven de Azoren waardoor we dachten dat het een mooie zonnige dag werd maar helaas bleef het bewolkt en hadden zelfs regen. 
Rond negen uur werden we opgehaald door het verhuurbedrijf Azorina waar we een scooter hadden gehuurd (€35,00 per dag). Omdat het nog bewolkt was besloten we eerst langs de kust te rijden. We reden naar de noordoosthoek en verder langs de noordkant door een prachtig landschap dat voornamelijk uit groene weilanden afgebakend door muurtjes van donkere lavasteen bestonden die als een lapjesdeken over het eiland verspreid lagen. Langs de wegen groeiden o.a bloeiende hortensia’s, vingerhoedskruid en Afrikaanse lelies. Ieder dorpje had zijn eigen veelal oude kerk en bij de vissersdorpjes zagen we kleine visbootjes op de kant. Bij de vele uitkijkpunten hadden we mooie uitzichten over de kusten.
MOOIE OMGEVING 
UITKIJKPUNTEN 
De kusten bestonden veelal uit hoge kliffen en Lava rotsen met daartussen natuurlijke waterbronnen. We bezochten de waterbronnen Escaleiras, en Piscinas naturais dos Biscoitos en zagen vanaf een uitkijkpunt de Quattro Ribeiras waterbaden. Al deze baden waren een natuurlijk gevormd zwembad tussen de vulkanische rotsen met uitzicht op zee en werden door de golven een natuurlijk golfslagbad. 
 
NATUURLIJKE WATERBRONNEN.
We reden even door de beschermingszone van Quattro Ribeiras  (geologische site) maar doordat het hard begon te regenen reden we snel verder.  Bij het plaatsje Biscoitos zagen we de wijngaarden bestaande uit kleine stukjes land met wijnranken en eromheen de muurtjes van donkere lavasteen. Wijn maken op de Azoren is een vak apart, aangezien de grond grotendeels vulkanisch is waardoor het een extra uitdaging is om wijnranken goed te laten groeien.
 
WIJNGAARDEN TERCIERRA
Bij Raminho (noordwest hoek van het eiland) reden we iets landinwaarts naar een hoger gelegen deel van het eiland waar het “Reserva Floristal de Recreio da Mata da Serreta” ligt. Terwijl we door het bos van o.a eucalyptus, pijnbomen, laurierbomen, boomvarens, mossen reden roken we de heerlijke geuren van deze bomen. Het regende nog steeds zodat we doorreden naar het plaatsje Serreta aan de westkust van het eiland. Hier is het restaurant “Ti Chow” dat bekend staat om zijn heerlijke authentieke gerechten. Helaas hadden we niet gereserveerd en zat het vol. Verder zuidwaarts kwamen we in het plaatsje Cinco Ribeiras waar we bij de “queijo Vaquinha” een kleine boerderij met kaasmakerij stopten. Hier maken ze vier soorten heerlijke rauwmelkse koeienkazen die we mochten proeven. Op een plankje kregen de vier verschillende soorten:  
-Traditioneel – O ilha Terceira (van het eiland Terceira)– Picante (een pittiger kaasje)– Tip liha (wat oudere kaas). Ze smaakten net als de kazen van Faial zodat we geen kazen kochten maar wel koffie/chocomelk met Dona Amelia en Cone da Praia (lokale lekkernijen) bestelden. 
QUEIJO VAQUINHA MET KAASPLANJE, DONA AMILIA EN CONDE DA PRAIA.
“DONA AMELIA” gebakjes worden gemaakt van maïs, melasse, kaneel en eieren afgewerkt met een laagje poedersuiker en heeft zijn naam te danken aan koningin Dona Amélia, die Terceira samen met koning Carlos van Portugal in 1901 bezocht. De lokale bevolking maakte dit gebakje ter ere van haar en meer dan een eeuw later is het nog steeds een van de geliefde lekkernijen. 
“CONDE DA PRAIA” is een heerlijke lokale kloosterdelicatesse waar de aardappel het hoofdingrediënt is, verpakt in een dun, knapperig laagje deeg.
Onderwijl zagen we op de televisie de stierengevechten in de straten van Tercerria. Dat gaan we ook nog meemaken!
Toen we buiten kwamen regende het nog steeds en omdat Paul zijn jas lekte zijn we snel doorgereden naar Angra do Heroismo waar we naar een andere regenjas zochten maar niet vonden. Heel even dachten we dat het iets opklaarde zodat we langs de zuidkust verder naar Praia da Victoria reden maar helaas begon het al snel weer te miezeren. We leverden de scooter in en waren rond zes uur terug aan boord. 

Maandag 8 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W) 
Na de yoga zette ik de foto’s op de blogspot en daarna dronken we samen koffie/chocomelk in de kuip. Zoals elke ochtend was het eerst bewolkt en klaarde het in de loop van de ochtend op. Na de lunch gingen we naar de kant en wandelden door het het “Paul da Praia da Victoria”” een parkje met een vijvertje, eenden en bloeiende bloemen.
PAUL DA PRAIA DA VICTORIA
Vervolgens liepen we door een ander gedeelte van het plaatsje en kwamen zo bij de supermarkt “Continente” waar we Monika en Danny ontmoetten. Op de terugweg gingen we naar het toeristenbureau waar we informatie kregen over het eiland en de festivals. Rond drie uur waren we terug aan boord en kwamen Magnus en Henk langs. Henk is een Nederlandse solo zeiler die vannacht is aangekomen vanuit Kaap Verde. Even later kwamen ook Danny en Monika en zaten we met zijn allen gezellig te praten. 

Zondag 7 Juni 2026 
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)
Vanochtend las ik in de bijbel terwijl Paul de val van de All Purpose Genua repareerde. Daar waar de val was geschavield naaide hij er een stuk leer omheen. Na de koffie/chocomelk in de kuip gingen we naar de kant en wandelden naar de Santa Cruz moederkerk waar we de dienst van twaalf uur bijwoonden. Er werd een speciale dienst gehouden voor de studenten die geslaagd waren aan de universiteit waardoor de kerk helemaal vol zat.
KERKDIENST MET DE VIERING VAN HET SLAGEN VAN DE UNIVERSITEIT.
Na de dienst wandelden we door een ander deel van Praia da Victoria waar we langs mooie geschilderde huisjes kwamen en in het restaurant Zodiaco “Alcatraz” aten.
Alcatraz is een is een typisch gerecht van het eiland Terceira; een Portugees 
stoofgerecht met rundvlees, ui en verschillende kruiden. Het wordt gemaakt in een kleipot die meerdere uren de oven in gaat. 
MOOIE HUISJES MET ALCAREA
RECEPT:
2 kg/4 lbs., 6,5 oz.  Rumpbraadstuk met bot
150 gram / 5,3 oz.  Spek
100 gram / 3,5 oz.  Reuzel
4 Grote Uien
4 teentjes knoflook
1 Laurierblad
1 Fles Rode Wijn
1 theelepel Piment (allspices, pimentbes)
1 theelepel.  Zwarte peperkorrels
3 Kaneelstokjes
Kruidnagelen
Bereiding:
Snij het vlees in grote blokjes, de ui en knoflook in plakjes en de spekjes in blokjes.  Doe alle ingrediënten in een kom en bedek met reuzel.  Bedek de kom met aluminiumfolie en bak in een houtgestookte oven of, als alternatief, een elektrische oven (slow cooker) op 150° C gedurende zes uur of tot het vlees gaar is.
Rond vier uur waren we terug aan boord en bekeek ik wat we allemaal willen gaan zien en hoe we overmorgen gaan rijden terwijl Paul internette.

Zaterdag 6 juni 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)
Terwijl ik vanochtend koffie in de kuip dronk zag in dat er een marine schip begeleid door slepers de baai binnen kwam. Vervolgens maakte ik de kast waar de medicijnen in staan leeg, maakte het schoon en keek wat weg kon. We hebben nog veel medicijnen uit 2006 toen we vertrokken, maar gelukkig nooit nodig hebben gehad. Toch kon ik het meeste niet weggooien, je weet nooit!
Paul repareerde ondertussen de leren hoes van het stuur. Een deel van het garen was vergaan zodat hij dit vernieuwde.
Na de lunch gingen we naar de kant waar een expositie van het leger, de marine en de luchtmacht was. Terwijl we hier rondliepen zagen we vele verschillende drones en mocht Paul op de computer met een drone vliegen. Vervolgens liepen we naar het schip dat we vanochtend hadden zien binnenkomen en waar we een rondleiding kregen.
DE EXPOSITIE VAN LEGER, MARINE EN LUCHTMACHT.
Nadat we alles gezien hadden wandelden we over de weg langs een glooiend en door een dambordpatroon aan weilanden, afgebakend door muurtjes van donkere lavasteen
naar het uitkijkpunt "Miradouro do Facho" vanwaar we een mooi uitzicht hadden over de baai en het dorpje "Praia da Victoria" en de oceaan.
UITKIJKPUNT DO FACHO
Op de terugweg gingen we het centrum in om erachter te komen hoe laat de kerk morgen begon. Terwijl we rond liepen kwamen we de Nederlanders Monika en Danny (zeilboot Tortuga) tegen waar we een tijd me stonden te praten. Rond zes uur waren we terug aan boord.

Vrijdag 5 Juni 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)
Vanochtend zette ik een deel van de vuile kleren in het sop en daarna plaatste ik de foto's op de blogspot. Nadat we samen koffie/chocomelk in de kuip hadden gedronken gingen we naar de andere Nederlandse zeilboot Coco waar we een praatje maakten.
Na de lunch haalden we Magnus op en maakten een wandeling langs de baai naar de zuidpunt waar we langs enkele kunststukken, mooie tegeltjes, bloeiende bloemen kwamen en natuurlijk uitzicht hadden over de baai en het dorpje.
WANDELING LANGS DE BAAI
Op de terugweg gingen we nog even naar de grote supermarkt "Continente" waar Magnus en ik wat boodschappen deden (iedere keer een klein beetje).
Rond vier uur waren we terug aan boord en was de was droog.

Donderdag 4 Juni 2026
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)
In de vroege ochtend was het bewolkt, maar al snel klaarde het op en werd het net als gisteren een zonnige dag. Ik zette de foto's op de computer en maakte er collages van voor de weblog terwijl Paul het oude zonnepaneel aan de zeereling vast maakte en aansloot. Na de lunch gingen we met Magnus naar de kant waar we ons eerst meldde bij het havenkantoor en papierwerk deden. Vervolgens wandelden we door leuke kleine straatjes met witte huizen met rode daken en langs oude gebouwen waaronder de Santa Crus moederkerk, het gemeentehuis en de Senhor Santo Cristo kerk (chrurch of the holy christ) en vanwaar we op verschillende plekken uitzicht hadden over de baai en het eiland.

LEUKE STRAATJES,, SANTO CRISTO KERK (BLAUW) EN GEMEENTEHUIS SANTA CRUZ MOEDER KERK (GEEL).
Rond vijf uur waren we terug bij de marina en waaide het aardig waardoor er golfjes met kleine witte kopjes in de baai stonden en we niet helemaal droog op de Giebateau aankwamen.

Woensdag 3 juni 2026
06.00 83 mijl Pos 38 42.756 N 27 03.377 W
18.00 89 mijl Pos 38 43.680 N 27 03.477 W PRAIA DA VICTORIA
PRAIA DA VICTORIA OP HET EILAND TERCEIRE (38 43.680 N 27 03.477 W)
Rond half zes werd het licht, bleef het bewolkt en waren we bijna bij de noord oost hoek van het eiland Terceira. Rond zeven uur viel de wind weg zodat we het laatste stukje naar de ankerbaai van Praia da Victoria motorden aangezien we ook stroom moesten draaien. Rond half acht en na negentig mijl ankerden we tussen de andere zeilboten waar het gelukkig een stuk rustiger was dan in Horta.


ROUTE VAN FAIAL NAAR TERCEIRA
Omdat we contact hadden gehouden met Magnus (eerder ontmoet in Mozambique) wisten we dat hij hier met zijn zeilboot Libre lag. Hij had ons verteld over deze rustige ankerplek waar je niet hoeft te betalen. Terwijl we alles opruimden klaarde het op en werd het een zonnige dag. Even later kwam Magnus en zaten we gezellig in de kuip te praten terwijl we eerst koffie dronken en later de lunch aten. Nadat Magnus weg was waste ik wat vuile kleren, deed de administratie terwijl Paul buiten nog wat opruimde. Aan het eind van de middag gingen we onderuit met internet en belde ik mijn moeder.

EILAND TERCEIRA
Terceira ligt op de grens tussen de Euraziatische en de Afrikaanse plaat. Op de grenszone tussen beiden, kan magma uit de diepere aardlagen naar het oppervlak stijgen en vormen zich vulkanen. Zo'n 3,5 miljoen jaar geleden begon op die manier de vorming van het eiland, eerst als onderzeese vulkanen, later boven zee uitstekend. Sinds 1761 (toen lava uitvloeide op de oostflank van de Serra de Santa Bárbara) is er op Terceira geen vulkanische activiteit meer geregistreerd. Wel vonden tussen 1998 en 2000 nog enkele onderzeese erupties voor de westkust plaats.
Het eiland bestaat in feite uit verschillende met elkaar verbonden vulkanische massieven. Het meest westelijke vulkanische massief, de Serra de Santa Bárbara, vormt met z'n 1023 m het hoogste punt van het eiland. Centraal ligt de vulkaantop Pico Alto en de krater Caldeira de Cuilherme Moniz, deze worden vergezeld door de fumarolen van Furnas do Enxofre en de holle vulkaanpijp van Algar do Carvão. Het oudste en meest oostelijke massief, afgebakend door de Serra do Cume en de Serra de Ribeirinha, ligt in het oosten van het eiland en vormt de grootste vulkaankrater op het eiland met een omtrek van meer dan 20 km. Deze krater is door recentere uitbarstingen echter nauwelijks nog als dusdanig herkenbaar. Het eiland heeft een afmeting van 30 bij 18 kilometer en is circa 402 km² groot.
Het is in de 15e eeuw als derde van de archipel ontdekt. Letterlijk vertaald betekent Terceira 'derde' en die naam verwijst naar het feit dat dit eiland als derde is ontdekt. Het heeft zelfs in de 15e eeuw even Brazilië geheten. In het verleden was het belangrijk voor Terceira om het eiland te beschermen tegen kapers op de kust. Op de top van Monte Brasil staat het Fortaleza de São João Baptista dat als verdediging diende.

Dinsdag 2 juni 2026
12.00 00 mijl Pos 38 31.772 N 28 37.421 W HORTA
18.00 33 mijl Pos 38 47.925 N 28 06.840 W
00.00 58 mijl Pos 38 51.402 N 27 35.575 W
Vanochtend was het alweer bewolkt en nadat ik de boodschappen had opgeruimd gingen we rond acht uur naar de kant en reden naar het dichtstbijzijnde tankstation voor benzine helaas was die uitverkocht zodat we naar een volgend tankstation reden en daar veertig liter benzine kochten voor de dinghy en de generator. Paul zette mij met de jerrycans bij de marina af en leverde de auto in. Vervolgens motorden we met de dinghy naar Keri waar we koffie dronken en afscheid namen.
Terug aan boord maakten we ons klaar en rond twaalf uur haalden we ons anker op, motorden de baai uit, hesen het grootzeil met twee reven en zeilden met ca. twintig knopen wind, ruime wind tussen de eilanden Faial en Pico door. Helaas was het bewolkt en zagen we weinig van de eilanden. Vervolgens zeilden we met circa vijftien knopen wind, voor de wind naar de westpunt van het eiland São Jorge en onderwijl klaarde het op en zagen we soms de eilanden met de berg Pico die deels in de wolken bleef. Nadat we de westpunt gerond hadden zeilden, we ruime wind langs de noordzijde van het eiland oostwaarts. Onderwijl zagen we Pijlstormvogel vliegen en werd de bewolking over het eiland van São Jorge gedrukt zodat de bovenkant van de kliffen grotendeels in de wolken gehuld waren.

WOLKEN WERDEN OVER HET EILAND GEDRUKT.
Rond tien uur werd het donker en zeilden, we alleen met twee reven in het grootzeil rustig ruime wind naar en langs het eiland Terceira. In het begin van de nacht was het erg donker, geen maan en sterren maar achter ons zagen we de lichten op São Jorge en voor ons de lichten op Terceira. Rond drie uur kwam de maan achter de wolken tevoorschijn en zagen we ook de contouren van Terceira.

Maandag 1 Juni 2026
HORTA OP HET EILAND FAIAL, AZOREN (38 31.764 N 28 37.455 W)
Zoals voorspeld was het een aardige zonnige dag zodat we naar de kant gingen en als eerst naar het toeristenbeau liepen en een kaart van het eiland haalde. Hier werd ons verteld dat het weer anders was dan normaal en dat het in deze tijd van het jaar veel mooier en zonniger hoorde te zijn. Vervolgens huurden we bij "Rent a car auto Turistica Faialense" een Opel Corsa voor €83,00 incl. Verzekering. We pikten Keri (zeiler van de mini van de Globe race die we eerder ontmoet hebben in St Helena) op en reden een stukje noordwaarts naar het "Miradouro de Nossa Senhora da Conceição" vanwaar we een prachtig uitzicht hadden over een deel van het eiland waaronder Horta met de ankerbaai en tegenover ons het eiland Pico met Pico (de hoogste berg van de Azoren) waarvan de piek nu boven de wolken uitkwam.

UITKIJKPUNT NOSSA DE SENHORA CONCEIÇÃO
Vervolgens reden we verder omhoog langs prachtige bomen, hortensia's die nog niet in bloei stonden, weide met koeien, een traditionele windmolen, enkele kerkjes en verschillende huizen naar de krater waar we rond tien uur aankwamen.

ONDERWEG
Het was nog steeds zonnig en aardig helder zodat we (Keri, Paul en ik) besloten de "Ten Vulcanos Trail"te doen. Een mooie wandeling van acht kilometer rond de grote Caldeira (krater) van Faial. We wandelden over een goed bergpad tussen de prachtige groene vegetatie met vierhonderd meter beneden ons de krater die twee kilometer wijd was en waar ook wat water in lag, maar geen groot meer zoals in de meeste kraters het geval is. De krater heeft wel volgestaan met water, maar toen er in 1957 een vulkaanuitbarsting op Faial plaatsvond kwamen er door de aardbevingen scheuren in de grond waardoor het water weg liep. 
WANDELEN DE KRATER ROND
Aan de andere kant hadden we prachtige vergezichten over het eiland en zagen we soms de omringende eilanden.

MET AAN DE ANDERE KANT HET EILAND FAIAL.
Helaas gingen de zolen van zowel mijn wandelschoenen als Paul zijn wandelschoenen los. Deze schoenen hebben we in de jaren dat we in de warmte zeilden niet gebruikt. Gelukkig had ik touwtjes bij me zodat we de zolen met touwtjes vast maakten en zo verder wandelden. Na drie uur waren we terug bij de auto en reden het eerste stuk over een onverharde weg en later over een geasfalteerde weg naar beneden richting Varadoura waar we in het restaurant "Bel Vista" heerlijke plaatselijk gerechten aten waaronder de plaatselijke kaas met brood, garnalen, twee verschillende biefstuk gerechten, gebakken pepers en ondertussen zaten we gezellig te praten.

TIJDENS DE AFDALING.
Na de lunch reden we naar Vulcão dos Capelinhos met de vuurtoren Farol da Punta dos Capelinhos.
De vulkaan Capelinhos ligt in het Westen van Faial en zijn laatste uitbarsting was in 1957.
Deze vulkaan was vroeger een onderzeese vulkaan, tot de uitbarstingen waardoor het vulkanische schiereiland zich vormde en de vuurtoren deels onder de lava kwam waardoor hij onbruikbaar werd. Terwijl we hier wandelden zagen we het bijzondere vulkanische landschap en het schiereiland met zijn prachtige kliffen en de vuurtoren die nu half onder de lava ligt.

OMGEVING VULKAAN CAPELINHOS
We bezochten het museum waar we informatie zagen over hoe de vulkanische eilanden ontstonden, zagen lava stenen en een film over het ontstaan van het schiereiland van Capelinhos.

DE UITBARSTING:
Nadat we dit gezien hadden reden we oostwaarts en stopten bij "Morro do Queijaria" waar ze plaatselijke kaas maken. We wilden graag een rondleiding maar die bleek alleen in de ochtend te zijn zodat we de verschillende kazen (jonge, belegen, met kruiden) proefden en zowel Keri als we enkele kazen kochten.
MORRO DO QUEIJARIA
Verder oostwaarts stopten we bij "Morro do Castelo Branco" en wandelden door het natuurreservaat dat een belangrijke broedplaats is voor zeevogels. Hier zagen we verschillende pijlstormvogel vliegen, zangvogeltjes in de bosjes en keken langs de kliffen van het eiland.
MORRO DO CASTELO BRANCO
Terug in Horta deden Keri en ik boodschappen voordat we naar de marina gingen waar Keri naar zijn zeilboot ging en wij uitklaarden bij het havenkantoor en immigratie.
Natuurlijk moesten we nog naar "Peter Sport Cafe" De plek waar bemanningen bij elkaar komt en berichten kunnen achterlaten. Op de gevel is een potvismotief te zien dat verwijst naar de vroegere walvisjacht vanuit de Azoren.
Met zijn drieën dronken we wat, aten de lokale kaas en ontmoetten andere zeilers.
CAFE PETER SPORT
Toen we vlak voor het donker werd terug naar de Giebateau gingen zagen we achter de anker baai de hele berg Pico!, wauw!
DE ANKERPLEK MET DAARACHTER DE BERG PICO
Rond 22.00 waren we terug aan boord.